Hellingvliegen

Als enige vereniging in Nederland heeft de KZC de mogelijkheid om te hellingvliegen. Als er een stevige noordwestenwind waait is het namelijk mogelijk om te hellingzweven langs de eerste duinenrij. De wind staat dan loodrecht op de kust en botst als het ware tegen de duinen. Hierdoor wordt de wind omhoog 'gestuwd'. In deze opstijgende wind kan een zweefvliegtuig boven blijven. Erg hoog kom je hiermee niet: de vlieghoogte varieert tussen de 5 en de 150 m.

Wettelijk is het zweefvliegers toegestaan van 15 okt t/m 14 mei langs de duinen te hellingen Vanaf het Langeveld is het in die periode mogelijk (uitsluitend voor leden van de KZC) om opgelierd te worden en naar de eerste duinenrij te vliegen. Hier kan een lange vlucht worden gemaakt omdat de lucht blijft stijgen, zolang er een stevige noordwestenwind blijft waaien. Op deze wijze is ook het Nederlands duurrecord gevestigd (ruim 24 uur!).

Omdat de maximaal boven de duinen te halen hoogte van 150 m. niet voldoende is om naar het veld terug te glijden, moet er op het strand geland worden.
Een strandploeg, samengesteld uit leden, maakt dan op het strand een landingsplek vrij, zodat het zweefvliegtuig veilig kan landen. Het zweefvliegtuig wordt vervolgens gedemonteerd en op een aanhanger naar het veld teruggebracht. Waar de volgende enthousiasteling in kan stappen.

De Kennemer Zweefvliegclub heeft als beleid dat, in verband met de zeer beperkte ruimte aan de helling (waar ook delta's en modelvliegtuigjes/vliegers hangen), het uitsluitend voor leden van de KZC mogelijk is om te starten vanaf het Langeveld voor een hellingvlucht. In heel hoge uitzondering kan hiervan worden afgeweken indien de desbetreffende vlieger bekend is met de situatie en reeds diverse malen heeft meegelopen met de grondploeg om ervaring op te doen met de landingsprocedure op het strand.

De zweefvliegsport is in de dertiger jaren sterk opgekomen omdat er relatief goedkope zweefvliegtuigen ter beschikking kwamen. Diverse clubs ontstonden die met name aan de kust vlogen omdat men daar vanaf het duin kon starten met een rubber kabel. Pas midden dertiger jaren 'ontdekte' men dat je de vliegtuigen ook achter een auto voort kon slepen en ook kon gaan oplieren of achter een motorkist naar grotere hoogtes kon brengen. Op dat moment ontstonden er een ook zweefvliegterreinen in het midden en oosten van het land.

Toch was men de mogelijkheden van het vliegen langs de duinenrij aan de kust niet vergeten. In 1937 was er de zweefvlieger Hoekstra die startend van Ypenburg langs de duinen tussen Scheveningen en Noordwijk het Nederlandse duurrecord vestigde in een Grunau Baby, de PH-25.

Er staat een stijve Noordwester bries van een 40 kilometer per uur. Het is geen weer voor de leerlingen. De bekende zweefvlieger J. Hoekstra, een oude getrouwe in de Nederlandse zweefvliegerij, zit in het restaurant van Ypenburg van een kopje koffie te genieten. Het is op zaterdagochtend 10 Juli 1937, wanneer U het precies wilt weten. Al eens eerder heeft Hoekstra bij zulk weer in een Grunau Baby langs het strand heen en weer gevlogen om het Nederlandse duurrecord zweefvliegen te verbeteren. Nu ziet het er ook niet gek uit. Een telegrammetje naar Schiphol om de laatste weergegevens. Al spoedig komt het binnen: "Krachtige N.W. wind, tegen de avond afnemend en krimpend, later weer ruimend. In de volgende dag tegen de avond sterk afnemend."
Hij ziet een kans. Hij kent de streek goed en weet dat het plan kan lukken. Een vlucht van een etmaal. Het zou een mooie prestatie zijn. Hij zou er tevens zijn record weer mee terug kunnen verdienen, wat Van der Meer hem heeft afgesnoept. Veel voorbereidingen zijn er niet nodig. Er verdwijnt brood en koffie in de cockpit, een paar chocoladerepen en wat kauwgummi en dan is de zaak klaar.

Schmidt Crans en Oyens zullen als tijdopnemers fungeren. Zij nemen in de sleepkist plaats en Hoekstra klimt in de Baby. Een armzwaai en dan schuift de Baby weg, met een nachtelijke vlucht in het vooruitzicht. Moeizaam vordert de sleep en langzamerhand naderen zij de kust. De sleepkabel wordt even strak getrokken en dan koppelt Hoekstra los. De tijdopnemers kijken op hun horloge en de PH 25 begint zijn lange tocht langs het strand.
Bij normale snelheid vordert Hoekstra geen steek. Hij prikt de neus wat omlaag en met een 80 kilometer vaart zoekt hij de duinenrij op. Hij kan zonder moeite op een honderd meter blijven. Eerst moet hij het zich gemakkelijk maken, want een zit van 24 uur is geen kleinigheid en vooral niet in de nauwe cockpit van een zweefvliegtuig. Hij maakt zijn parachutegordel los. Zijn valscherm heeft hij verder zeker niet nodig. Hij trekt de banden onder zich uit en installeert zich zo geriefelijk mogelijk in de kleine ruimte. Hij gaat eens zoeken, waar de beste stijgwind te vinden is dat blijkt juist boven de eerste golven van de branding te zijn.